Ο Προπονητής ως Δάσκαλος

 

Τα 10 Χαρακτηριστικά του Ιδανικού Προπονητή Μπάσκετ

Εισαγωγή

Είναι γνωστό σε όλους ότι η «μητρόπολη» του παγκόσμιου μπάσκετ είναι η Αμερική — η χώρα του NBA, των μεγάλων προπονητών, του μεγάλου ανταγωνισμού και του άκρως επαγγελματικού μπάσκετ. Παρ' όλα αυτά, το άθλημα καλλιεργείται σε βάθος μέσα σε ακαδημίες, σχολεία, πανεπιστήμια — ακόμα και στις μικρότερες κατηγορίες — με πολύ μεγάλη άνθηση. Χιλιάδες προπονητές ασχολούνται με παιδιά όλων των ηλικιών, χτίζοντας τους αθλητές του μέλλοντος.

Ο μεγάλος Αμερικανός προπονητής J. Wooden περιέγραψε τα στοιχεία που πρέπει να διαθέτει κάθε προπονητής, ώστε πέρα από προπονητής να είναι και δάσκαλος. Αυτά τα στοιχεία είναι δέκα:

1. Γνώση του αντικειμένου (καλαθοσφαίριση)
2. Γενικές γνώσεις
3. Ικανότητα εκπαίδευσης (διδασκαλίας)
4. Επαγγελματικές σχέσεις
5. Πειθαρχία
6. Οργάνωση της προπόνησης στο γήπεδο
7. Καλές σχέσεις με το σχολείο και τους γύρω παράγοντες
8. Σωστές σχέσεις μεταξύ προπονητή–παικτών
9. Αλληλοεκτίμηση και ειλικρίνεια στις σχέσεις του με τους άλλους
10. Επιθυμία για τελειοποίηση

Ας σχολιάσουμε αναλυτικά το καθένα από αυτά.

1. Γνώση του Αντικειμένου

Είναι αυτονόητο ότι για να διδάξει κάποιος ένα άθλημα, πρέπει πρώτα-πρώτα να το κατέχει, να το έχει υπηρετήσει, να γνωρίζει τις λεπτομέρειές του. Ένας βασικός παράγοντας είναι να έχει παίξει ο ίδιος, να έχει ιδρώσει, να έχει «ματώσει»... Μέσα από τις εμπειρίες του θα μπορέσει να μεταδώσει καλύτερα στα παιδιά το σωστό μπάσκετ.

Η γνώση του αντικειμένου δεν περιορίζεται μόνο στη γνώση των κανόνων ή των βασικών τεχνικών στοιχείων. Περιλαμβάνει την εις βάθος κατανόηση της τακτικής, της ψυχολογίας του αγώνα, των ιδιαιτεροτήτων κάθε θέσης και κάθε παίκτη, καθώς και την ικανότητα να διαβάζει το παιχνίδι και να παίρνει αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο. Ο προπονητής που έχει ζήσει το άθλημα από μέσα έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: μπορεί να κατανοήσει τι νιώθει ο αθλητής στις δύσκολες στιγμές και να τον καθοδηγήσει με αυθεντικότητα.

2. Γενικές Γνώσεις

Στο μπάσκετ, όπως σε όλα τα αθλήματα — ατομικά και ομαδικά — τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Η καλύτερη προετοιμασία, ο προγραμματισμός, η μεθοδικότητα, η οργάνωση — όλα έχουν άμεση σχέση με την ευρύτητα των γνώσεων του προπονητή. Και αυτές οι γνώσεις δεν αφορούν μόνο το αντικείμενο της δουλειάς του, αλλά και την πνευματική του καλλιέργεια γενικότερα.

Ένας προπονητής με πλατιές γενικές γνώσεις μπορεί να επικοινωνεί αποτελεσματικότερα με αθλητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, να κατανοεί καλύτερα την ψυχολογία των νέων, να αντλεί παραδείγματα και διδάγματα από άλλους τομείς της ζωής και να εμπνέει με ευρύτητα πνεύματος. Η συνεχής μάθηση και εξέλιξη είναι χαρακτηριστικό κάθε μεγάλου προπονητή.

3. Ικανότητα Εκπαίδευσης (Διδασκαλίας)

Δεν αρκεί κάποιος να κατέχει γνώσεις, να γνωρίζει συστήματα, μεθοδολογία προπόνησης και να έχει διαβάσει βιβλία. Αν δεν διαθέτει την ικανότητα μετάδοσης των γνώσεων στα παιδιά, αν δεν μπορεί να τους μεταφέρει τον ενθουσιασμό του, την αγάπη του για το άθλημα — είναι ακατάλληλος ως προπονητής.

Η ικανότητα εκπαίδευσης είναι τέχνη. Περιλαμβάνει την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου για κάθε αθλητή, την προσαρμογή του τρόπου επικοινωνίας ανάλογα με την ηλικία και το επίπεδο, καθώς και την ικανότητα να εξηγεί σύνθετα πράγματα με απλό και κατανοητό τρόπο. Ο καλός προπονητής δεν  «δείχνει» απλώς — διδάσκει, εμπνέει και δημιουργεί κατανόηση.

4. Επαγγελματικές Σχέσεις

Ο προπονητής πρέπει να πείσει τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν — παράγοντες, γονείς, αθλητές — ότι στη δουλειά του είναι ένας επαγγελματίας που αμοίβεται για να δημιουργεί, να παράγει έργο, να βελτιώνει καθημερινά την απόδοση των αθλητών του και, κατ' επέκταση, της ομάδας που αναλαμβάνει.

Ανεξάρτητα από το πώς είναι οι προσωπικές σχέσεις με τους παραπάνω, κατά τη διάρκεια της προπόνησης και των λοιπών δραστηριοτήτων της ομάδας, πρέπει να κρατά τις ισορροπίες σε επίπεδο καθαρά επαγγελματικό. Το επαγγελματικό ήθος και η αξιοπιστία είναι αδιαπραγμάτευτες αξίες για έναν αποτελεσματικό προπονητή.

5. Πειθαρχία

Στο μπάσκετ, όπως σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, ο βασικός κανόνας είναι η πειθαρχία. Μέσα στο παιχνίδι ο καθένας αναλαμβάνει έναν ρόλο και δεν κάνει ό,τι θέλει. Για να φτάσει μια ομάδα σε κάποιο επίπεδο, χρειάζεται έναν προπονητή με ισχυρή προσωπικότητα που να διδάσκει και να επιβάλει την πειθαρχία από την αρχή — από την προπόνηση, από τα πρώτα βήματα του αθλητή.

Από τα πιο απλά πράγματα, ακόμη και από την ώρα προσέλευσης στην προπόνηση, αρχίζει η πειθαρχία. Αυτή η λεπτομέρεια είναι ενδεικτική: όταν ένας αθλητής μαθαίνει να σέβεται το χρόνο και τους συμπαίκτες του ακόμα και στις μικρές ηλικίες, μαθαίνει την πειθαρχία ως αξία ζωής — όχι μόνο ως αθλητικό κανόνα.

6. Οργάνωση της Προπόνησης στο Γήπεδο

Ο προπονητής μιας ομάδας είναι δάσκαλος. Όπως εκείνος, όταν φτάσει στην τάξη του, πρέπει να έχει ήδη σχεδιάσει τι θα κάνει και πώς θα μοιράσει τον χρόνο του την ώρα του μαθήματος — έτσι και ο προπονητής.

Ανάλογα με την ηλικία των παιδιών και το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται η ομάδα, πρέπει να έχει έτοιμο το πρόγραμμα προπόνησης που θα εφαρμόσει, τις ασκήσεις που θα εκτελεστούν, τους χρόνους που θα διαθέσει για κάθε μία — έτσι ώστε η προπόνηση να γίνεται ενδιαφέρουσα, ευχάριστη αλλά και αποδοτική. Μια καλά οργανωμένη προπόνηση δεν αφήνει «νεκρούς» χρόνους, κρατά τους αθλητές συγκεντρωμένους και μεγιστοποιεί την εκμάθηση.

7. Καλές Σχέσεις με το Σχολείο και τους Γύρω Παράγοντες

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη — μεγάλο κενό — για ένα παιδί που αθλείται να έχει «άλλη ζωή» στο σχολείο και άλλη στην αθλητική του ομάδα. Τότε θα γινόταν διχασμένη προσωπικότητα. Τον ρόλο του μεσάζοντα, του γεφυροποιού, θα παίξει στην περίπτωση αυτή ο προπονητής.

Ο σωστός προπονητής πρέπει να βρει τον τρόπο να επικοινωνεί με τα σχολεία που φοιτούν οι αθλητές του, να πληροφορείται τι κάνουν, τι δυσκολίες έχουν, ποια είναι η επίδοσή τους, οι αδυναμίες τους — ώστε από κοινού με το σχολείο να βρίσκεται ο τρόπος για να γίνεται πιο αποδοτικός ο χρόνος άθλησης, αλλά και για να συμπληρώνει τις υπόλοιπες δραστηριότητες των παιδιών. Ο αθλητισμός και η εκπαίδευση δεν είναι αντίπαλοι — είναι αλληλένδετα.

8. Σωστές Σχέσεις μεταξύ Προπονητή–Παικτών

Ο καλός προπονητής πρέπει να είναι φιλικός με τα παιδιά, κρατώντας όμως, χωρίς να είναι απόμακρος, πάντοτε μια απόσταση. Ο σωστός προπονητής πρέπει να καλλιεργήσει στους αθλητές του σχέσεις «πρώτου μεταξύ ίσων» και συγχρόνως σχέσεις φιλίας και σεβασμού των αθλητών προς τον προπονητή τους.

Η ισορροπία αυτή είναι λεπτή αλλά κρίσιμη. Ένας προπονητής που είναι υπερβολικά αυστηρός και απόμακρος χάνει την εμπιστοσύνη των αθλητών. Ένας που είναι υπερβολικά οικείος χάνει τον σεβασμό και την εξουσία του. Ο ιδανικός προπονητής βρίσκει αυτό το σημείο ισορροπίας, δημιουργώντας ένα κλίμα που ενθαρρύνει τους αθλητές να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.

9. Αλληλοεκτίμηση και Ειλικρίνεια στις Σχέσεις με τους Άλλους

Ο προπονητής είναι ένας επαγγελματίας που οφείλει να συνεργάζεται με τους γονείς, τα παιδιά, αλλά και τους παράγοντες της ομάδας στην οποία εργάζεται. Για να το επιτύχει αυτό, είναι απαραίτητο να αναπτύξει με όλους αυτούς σχέσεις ειλικρίνειας, αλληλοεκτίμησης, εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού.

Είναι μια αλυσίδα που όλοι οι κρίκοι της πρέπει να είναι δυνατοί και σε καλή κατάσταση. Αν κάποιος κρίκος «αδυνατίσει», το οικοδόμημα που προσπαθεί να δημιουργήσει είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Η ειλικρίνεια δεν σημαίνει αμεσότητα χωρίς διπλωματία — σημαίνει γνησιότητα, συνέπεια λόγων και πράξεων, και σεβασμό στον κάθε εμπλεκόμενο.

10. Επιθυμία για Τελειοποίηση

Αν μπορούσε κάποιος να γυρίσει τον χρόνο πίσω, θα έβλεπε ότι τίποτα από αυτά που πέτυχε δεν κτίζονται από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται καθημερινός αγώνας, στόχοι, προγραμματισμός και διαρκής προσπάθεια για το καλύτερο.

Αν ο αθλητής — όπως και κάθε άνθρωπος — δε βάζει στόχους, δεν επιδιώκει το καλύτερο, είναι καταδικασμένος σε στασιμότητα. Είναι σημείο εξέλιξης και προόδου να επιθυμεί καθημερινά κάποιος το τέλειο. Μέσα από την αναζήτηση αυτή έρχεται η βελτίωση, η πρόοδος και η τελειοποίηση.

Η επιθυμία για τελειοποίηση δεν είναι τελειομανία — είναι η ακατάπαυστη δίψα για εξέλιξη που διακρίνει τους μεγάλους προπονητές από τους μέτριους. Είναι η δέσμευση να μαθαίνεις κάθε μέρα, να αναθεωρείς, να βελτιώνεις και να εμπνέεις τους αθλητές σου να κάνουν το ίδιο.

Συμπέρασμα

Ο προπονητής που ενσαρκώνει και τα δέκα αυτά χαρακτηριστικά δεν είναι απλώς ένας τεχνικός που μαθαίνει ασκήσεις — είναι ένας πραγματικός δάσκαλος ζωής. Το μπάσκετ γίνεται το μέσο μέσα από το οποίο μεταδίδει αξίες: πειθαρχία, ομαδικό πνεύμα, επιμονή, σεβασμό και διαρκή προσπάθεια για το καλύτερο.

Σε έναν κόσμο όπου τα παιδιά χρειάζονται πρότυπα, ο προπονητής έχει μια μοναδική ευκαιρία και ευθύνη: να είναι πέρα από προπονητής — να είναι δάσκαλος.

Δύναμη & Conditioning στο Μπάσκετ Γυναικών

 

Εισαγωγή

Ένα πρόγραμμα δύναμης και conditioning είναι απολύτως απαραίτητο για την προετοιμασία των αθλητριών σας στις φυσικές απαιτήσεις του μπάσκετ. Υπάρχει ωστόσο μεγάλη ποικιλία διαθέσιμων προγραμμάτων και σημαντική διαφωνία ως προς το ποιο είναι το πιο κατάλληλο. Ως προπονητές, γνωρίζετε καλά ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος. Γι' αυτό θα πρέπει να αναζητάτε και να εφαρμόζετε ένα πρόγραμμα που παράγει τα μέγιστα αποτελέσματα στον ελάχιστο χρόνο. Η αποτελεσματικότητα πρέπει να είναι το βασικό κριτήριο επιλογής προγράμματος. Οι αθλήτριές σας πρέπει να επενδύουν χρόνο σε ένα πρόγραμμα δύναμης και conditioning — όχι απλώς να τον ξοδεύουν.

ΜΕΡΟΣ Α: ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΔΥΝΑΜΗΣ

Γιατί είναι Σημαντική η Προπόνηση Δύναμης;

Ο κύριος σκοπός της προπόνησης δύναμης είναι η πρόληψη τραυματισμών. Σύμφωνα με στοιχεία του συστήματος επιτήρησης τραυματισμών, τα δύο πιο συχνά τραυματιζόμενα μέρη του σώματος στο μπάσκετ Γυναικών — τόσο στις προπονήσεις όσο και στους αγώνες — είναι ιστορικά ο αστράγαλος και το γόνατο. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι τραυματισμοί στον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο (ACL), που εμφανίζονται στις γυναίκες επτά φορές πιο συχνά στις προπονήσεις και πέντε φορές πιο συχνά στους αγώνες σε σύγκριση με τους άντρες. Η ενίσχυση των μυών, των οστών και του συνδετικού ιστού θα επιτρέψει στις αθλήτριες να αντέχουν πιέσεις που διαφορετικά θα οδηγούσαν σε τραυματισμό.

Ένας δεύτερος σκοπός είναι η αύξηση του αγωνιστικού δυναμικού. Η προπόνηση δύναμης δεν θα κάνει αυτόματα τις αθλήτριες καλύτερες παίκτριες, αλλά θα βελτιώσει τις δυνατότητές τους να γίνουν καλύτερες. Πρέπει ακόμα να μάθουν να εφαρμόζουν την αυξημένη δύναμή τους στο γήπεδο.

Βασικές Αρχές Αποτελεσματικής Προπόνησης Δύναμης

1. Ένταση (Intensity)

Η ένταση — ή αλλιώς η προσπάθεια — είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας σε ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα δύναμης. Απλά: όσο μεγαλύτερη η ένταση, τόσο καλύτερη η ανταπόκριση. Στο χώρο των βαρών, υψηλή ένταση σημαίνει εκτέλεση κάθε άσκησης μέχρι το σημείο μυϊκής κόπωσης — δηλαδή, μέχρι η αθλήτρια να μην μπορεί να εκτελέσει άλλη επανάληψη. Αποτυχία να φτάσουμε σε επαρκές επίπεδο μυϊκής κόπωσης θα οδηγήσει σε υποτελή κέρδη δύναμης.

Το θεωρητικό υπόβαθρο αυτής της αρχής στηρίζεται στην Αρχή της Υπερφόρτωσης (Overload Principle), που αποδείχθηκε πειραματικά στη δεκαετία του 1950. Η αρχή αυτή ορίζει ότι για να αυξηθεί η μυϊκή δύναμη, ο μυς πρέπει να καταπονηθεί με φόρτο που υπερβαίνει την τρέχουσα ικανότητά του. Η προσπάθεια πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη ώστε να παραχθεί ικανοποιητική μυϊκή κόπωση.

2. Εξέλιξη / Προοδευτικότητα (Progression)

Ο όρος «Προοδευτική Αντιστασιακή Άσκηση» (Progressive Resistance Exercise) διατυπώθηκε στη δεκαετία του 1940. Για να βελτιώνεται συνεχώς η δύναμη ενός μυ, πρέπει να αναγκάζεται να κάνει προοδευτικά πιο δύσκολη δουλειά. Οι μύες πρέπει να υπερφορτώνονται με ένα φόρτο που αυξάνεται σταθερά και συστηματικά.

Στην πράξη: κάθε φορά που μια αθλήτρια εκτελεί τον μέγιστο αριθμό προβλεπόμενων επαναλήψεων σε μια άσκηση, θα πρέπει να αυξάνει την αντίσταση στη συνεπόμενη προπόνηση. Η αύξηση αντίστασης ιδανικά δεν πρέπει να υπερβαίνει το 5%. Αν δεν μπορεί να εκτελέσει τον μέγιστο αριθμό επαναλήψεων, χρησιμοποιεί την ίδια αντίσταση και επιδιώκει περισσότερες επαναλήψεις.

3. Σετ (Sets)

Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα θέματα στην προπόνηση δύναμης είναι ο αριθμός των σετ ανά άσκηση. Για δεκαετίες θεωρούνταν δεδομένο ότι τα πολλαπλά σετ ήταν καλύτερα. Το 1998 όμως, οι Δρ. Ralph Carpinelli και Δρ. Robert Otto του Πανεπιστημίου Adelphi ανέτρεψαν αυτή την πεποίθηση: η ανασκόπηση 35 μελετών (από το 1956) δεν έδειξε σημαντικές διαφορές μεταξύ single-set και multiple-set προπόνησης.

Συνεπώς, η εκτέλεση ενός σετ μέχρι μυϊκή εξάντληση είναι εξίσου αποτελεσματική — και πολύ πιο αποδοτική χρονικά. Για να είναι παραγωγικό ένα μόνο σετ, οι αθλήτριες πρέπει να το εκτελούν με κατάλληλο επίπεδο έντασης μέχρι πλήρη μυϊκή κόπωση.

4. Επαναλήψεις (Repetitions)

Για να παραχθεί αύξηση δύναμης, ένας μυς πρέπει να ασκείται για κατάλληλο χρονικό διάστημα. Τα βέλτιστα χρονικά πλαίσια στο αναερόβιο πεδίο είναι:

• Γλουτοί: 90–120 δευτερόλεπτα
• Πόδια: 60–90 δευτερόλεπτα
• Άνω κορμός: 40–70 δευτερόλεπτα

Αν κάθε επανάληψη διαρκεί 4–6 δευτερόλεπτα, τα αντίστοιχα εύρη επαναλήψεων είναι:

• Γλουτοί: 15–20 επαναλήψεις
• Πόδια: 10–15 επαναλήψεις
• Άνω κορμός: 6–12 επαναλήψεις

Σημείωση για νεαρές αθλήτριες (κάτω των 13–14 ετών): Συνιστώνται υψηλότερα εύρη επαναλήψεων (20–25 για γλουτούς, 15–20 για πόδια, 10–15 για άνω κορμό) με ελαφρύτερα βάρη, για μείωση της ορθοπεδικής καταπόνησης.

 

5. Τεχνική (Technique)

Οι αθλήτριες πρέπει να ανυψώνουν το βάρος ελεγχόμενα, χωρίς απότομες κινήσεις, σε περίπου 1–2 δευτερόλεπτα. Η γρήγορη, εκρηκτική άρση δεν συνιστάται για δύο λόγους:

1. Αυξάνει τη συμμετοχή της ορμής, κάνοντας την άσκηση λιγότερο αποτελεσματική
2. Εκθέτει μύες, αρθρώσεις και συνδετικό ιστό σε δυνητικά επικίνδυνες δυνάμεις

Μετά την ανύψωση, οι αθλήτριες πρέπει να κάνουν σύντομη παύση στη θέση πλήρους μυϊκής σύσπασης ή στη «μέση θέση» (mid-range). Για να επιτευχθούν βέλτιστα αποτελέσματα, πρέπει επίσης να δίνεται έμφαση στην κατάβαση του βάρους — περίπου 3–4 δευτερόλεπτα. Αυτό κάνει κάθε επανάληψη πιο αποτελεσματική, αφού οι ίδιοι μύες χρησιμοποιούνται και για ανύψωση και για κατέβαση. Μελέτη 16 εβδομάδων έδειξε 50% αύξηση στη δύναμη του άνω κορμού και 33% αύξηση στη δύναμη του κάτω κορμού με αυτή την τεχνική.

Τέλος, κάθε επανάληψη πρέπει να εκτελείται σε πλήρες εύρος κίνησης (ROM), για να διατηρείται η ευλυγισία και να ασκείται ολόκληρος ο στοχευόμενος μυς.

6. Διάρκεια (Duration)

Η προπόνηση δύναμης πρέπει να ολοκληρώνεται σε όχι περισσότερο από μία ώρα — και ακόμα λιγότερο κατά τη διάρκεια της σεζόν. Οι υδατάνθρακες είναι η προτιμώμενη πηγή ενέργειας κατά την έντονη άσκηση και τα αποθέματά τους εξαντλούνται μετά από περίπου μία ώρα. Μεταξύ των ασκήσεων, οι αθλήτριες πρέπει να έχουν ελάχιστο χρόνο ανάπαυσης — αρχικά ίσως 3 λεπτά, που μειώνονται καθώς βελτιώνεται η φυσική κατάσταση.

7. Όγκος (Volume)

Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα δύναμης πρέπει να καλύπτει όλες τις μεγάλες μυϊκές ομάδες — όχι μόνο τις «εντυπωσιακές». Μπορεί να εκτελεστεί με όχι περισσότερες από 15 ασκήσεις ανά πλήρη προπόνηση. Κάθε άσκηση πρέπει να περιλαμβάνει:

• Μηρούς, πόδια, άνω κορμό (κύρια εστίαση)
• Μία άσκηση για: γλουτούς, δικέφαλα μηριαία, τετρακέφαλα, γαστροκνήμιες/ραχιαίους καμπτήρες, δικέφαλα βραχιόνια, τρικέφαλα, πρόσθιους βραχίονες, κοιλιακούς και οσφύ
• Δύο ασκήσεις για στήθος, πλάτη («lats») και ώμους (λόγω πολλαπλών γωνιών κίνησης)

8. Σειρά Ασκήσεων (Sequence)

Το πρόγραμμα πρέπει να ξεκινά από τις ασκήσεις που επηρεάζουν τους μεγαλύτερους μύες και να προχωρά προς τους μικρότερους.

Είναι κρίσιμο οι αθλήτριες να μην κουράζουν τους κοιλιακούς νωρίς στην προπόνηση, καθώς αυτοί σταθεροποιούν τον θωρακικό κλωβό και βοηθούν στην εκπνοή κατά τη διάρκεια έντονης δραστηριότητας. Πρώιμη κόπωση των κοιλιακών θα μειώσει την απόδοση στις ασκήσεις που εμπλέκουν τους μεγαλύτερους μύες.

9. Συχνότητα Δύναμης (Frequency)

Η έντονη προπόνηση δύναμης επιβαρύνει σημαντικά το μυϊκό σύστημα. Οι μύες δεν γίνονται πιο δυνατοί κατά τη διάρκεια της προπόνησης — γίνονται πιο δυνατοί κατά την ανάκαμψη. Κατά την άρση βαρών, ο μυϊκός ιστός καταστρέφεται και η ανάκαμψη του επιτρέπει την αναδόμηση.

Συνιστάται περίοδος 48–72 ωρών για επαρκή ανάκαμψη μυϊκού ιστού. Λαμβάνοντας υπόψη και ότι απαιτούνται περίπου 48 ώρες για ανασυμπλήρωση των αποθεμάτων υδατανθράκων, οι αθλήτριες πρέπει να προπονούνται στη δύναμη 2–3 φορές εβδομαδιαία σε μη διαδοχικές ημέρες (π.χ. Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή).

Η προπόνηση δύναμης πρέπει να είναι χρονικά αδιάλειπτη — συμπεριλαμβανομένης και της αγωνιστικής περιόδου. Κατά τη διάρκεια της σεζόν, η συχνότητα μειώνεται σε 1–2 φορές εβδομαδιαίως.

10. Τεκμηρίωση (Documentation)

Η σημασία της ακριβούς τήρησης αρχείων δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Τα αρχεία είναι αρχεία καταγραφής αυτού που επιτυγχάνει κάθε αθλήτρια σε κάθε άσκηση κάθε προπόνησης. Μια κάρτα προπόνησης (workout card) είναι εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο για:

• Παρακολούθηση της προόδου
• Εντοπισμό στασιμότητας
• Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της αποκατάστασης σε περίπτωση τραυματισμού

Κάθε αθλήτρια πρέπει να καταγράφει: σωματικό βάρος, ημερομηνία, βάρος, επαναλήψεις και σειρά για κάθε άσκηση.

ΜΕΡΟΣ Β: CONDITIONING

Γιατί χρειάζεται Conditioning στο Μπάσκετ;

Το μπάσκετ — όπως τα περισσότερα ομαδικά αθλήματα — έχει αναερόβιο χαρακτήρα, αφού αποτελείται κυρίως από σύντομες, έντονες προσπάθειες. Ωστόσο, έχει και αερόβιο (αντοχής) στοιχείο, αφού αυτές οι αναερόβιες προσπάθειες απαιτούνται για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Άρα, το κονδίσιονινγκ για μπάσκετ πρέπει να περιλαμβάνει και αερόβιες και αναερόβιες προσπάθειες.

Επίσης, επειδή το μπάσκετ απαιτεί τρέξιμο, το μεγαλύτερο μέρος της κονδίσιονινγκ εργασίας πρέπει να γίνεται τρέχοντας. Για αθλήτριες με μεγαλύτερο σωματικό βάρος, συνιστάται να κάνουν μέρος της άσκησης με χαμηλής επίπτωσης δραστηριότητες (π.χ. ποδηλασία σε σταθερό ποδήλατο), για να μειωθεί ο κίνδυνος ορθοπεδικών προβλημάτων.

Αρχές Αποτελεσματικού Conditioning

Συχνότητα Conditioning (Frequency)

Εκτός σεζόν: Οι αθλήτριες πρέπει να κάνουν κονδίσιονινγκ 3 φορές εβδομαδιαίως, σε μη διαδοχικές ημέρες.

• Αρχές εκτός σεζόν: Και οι τρεις προπονήσεις πρέπει να είναι αερόβιες — συνεχόμενες, μεγάλης διάρκειας προσπάθειες, για ανάπτυξη ισχυρής αερόβιας βάσης.
• Μέση εκτός σεζόν: Μείωση αερόβιων σε 2 φορές εβδομαδιαίως και προσθήκη 1 αναερόβιας (π.χ. interval training: επαναλαμβανόμενες εντατικές προσπάθειες 1,5–3 λεπτών εναλλασσόμενες με ανάπαυση). Παράδειγμα: 4 επαναλήψεις 800m με στόχο 3 λεπτά ανά επανάληψη.
• Τέλος εκτός σεζόν: Μείωση αερόβιων σε 1 φορά εβδομαδιαίως και αύξηση αναερόβιων σε 2 φορές εβδομαδιαίως. Οι αναερόβιες προσπάθειες πρέπει να περιλαμβάνουν «μακρύτερες» (1,5–3 λεπτά) και «κοντύτερες» (κάτω από 90 δευτερόλεπτα).
• Preseason και in season: Το μεγαλύτερο μέρος του conditioning μπορεί να γίνεται κατά τη διάρκεια της προπόνησης, με sprint drills στο τέλος.

Διάρκεια Conditioning (Duration)

Η αρχή «περισσότερο σημαίνει καλύτερο» δεν ισχύει στο conditioning. Εξαιρώντας την προθέρμανση, οι προπονήσεις conditioning δεν χρειάζεται να υπερβαίνουν τα 30 λεπτά. Ορισμένες μπορούν να ολοκληρωθούν σε 18–20 λεπτά, αρκεί η ένταση να είναι υψηλή.

Εξέλιξη Κονδίσιονινγκ (Progression)

Όπως στην προπόνηση δύναμης, και εδώ το κονδίσιονινγκ πρέπει να γίνεται προοδευτικά πιο απαιτητικό. Υπάρχουν τρεις τρόποι εξέλιξης:

1. Κάλυψη ίδιας απόστασης σε λιγότερο χρόνο
2. Κάλυψη μεγαλύτερης απόστασης στον ίδιο χρόνο
3. Αύξηση και απόστασης και ρυθμού

Παράδειγμα: Αν σήμερα οι αθλήτριες τρέχουν 4,8km σε 24 λεπτά, η επόμενη αερόβια προπόνηση μπορεί να απαιτεί 4,8km σε 23:55 ή 4,850m σε 24:00.

ΜΕΡΟΣ Γ: Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΑΣ

Προπονητές και αθλήτριες τείνουν να ακολουθούν τα προγράμματα επιτυχημένων ομάδων. Όμως, πολλές ομάδες είναι επιτυχημένες στο μπάσκετ παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιούν πολύ διαφορετικά προγράμματα δύναμης και conditioning. Άρα, πώς αποφασίζετε;

Θέστε στον εαυτό σας τις εξής πέντε ερωτήσεις για κάθε πρόγραμμα που εξετάζετε:

1. Είναι παραγωγικό;
2. Είναι ολοκληρωμένο;
3. Είναι πρακτικό;
4. Είναι αποτελεσματικό;
5. Είναι ασφαλές;

Αν η απάντηση σε οποιαδήποτε από αυτές τις ερωτήσεις είναι «όχι», τότε το πρόγραμμα δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα σας ή των αθλητριών σας. Επιλέξτε και εφαρμόστε ένα πρόγραμμα που είναι παραγωγικό, ολοκληρωμένο, πρακτικό, αποτελεσματικό και ασφαλές.

Συμπέρασμα

Η επιστήμη δεν έχει αποδείξει ότι κάποια μέθοδος προπόνησης δύναμης είναι ανώτερη από άλλη — πολλές μέθοδοι μπορούν να αυξήσουν τη δύναμη. Αυτό που μετράει είναι η συνεπής εφαρμογή βασικών αρχών: επαρκής ένταση, σταδιακή εξέλιξη, σωστή τεχνική, ικανοποιητική ανάκαμψη και συστηματική τεκμηρίωση. Ένα πρόγραμμα δύναμης και κονδίσιονινγκ που σέβεται αυτές τις αρχές θα δώσει στις αθλήτριές σας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που χρειάζονται για να φτάσουν στο κορυφαίο επίπεδο.